ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒട്ടുമിക്ക വീടുകളിലും സ്ഥിരമായി കാണുന്ന ഒരു കാഴ്ചയുണ്ട്; ഒരു കൈയിൽ ഭക്ഷണക്കിണ്ണവും മറുകൈയിൽ മൊബൈൽ ഫോണുമായി കുഞ്ഞിന് പിന്നാലെ ഓടുന്ന അമ്മമാർ. കുട്ടി കരയാതിരിക്കാനും, വാശിപിടിക്കാതെ പാത്രം നിറയെ ചോറ് വേഗത്തിൽ കഴിച്ചു തീർക്കാനും പല മാതാപിതാക്കളും കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള വഴിയാണിത്. ഫോണിലെ വർണ്ണാഭമായ കാർട്ടൂൺ ദൃശ്യങ്ങളിലും പാട്ടുകളിലും കുഞ്ഞ് കണ്ണുനട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ വച്ചുവിളമ്പുന്നതെന്തും അവർ യാന്ത്രികമായി വായ് തുറന്ന് വിഴുങ്ങിക്കോളും. “എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഫോൺ കാണിച്ചാലേ ചോറ് ഇറങ്ങൂ” എന്ന് പല അമ്മമാരും വളരെ ലളിതമായി പറഞ്ഞുപോകാറുണ്ട്. എന്നാൽ, മക്കൾ നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിക്കട്ടെ എന്ന നിങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന ഈയൊരു ശീലം, അവരുടെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വളർച്ചയെ എത്രത്തോളം മാരകമായാണ് ബാധിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഉരുള ചോറും അവരുടെ ആരോഗ്യത്തിന് നമ്മൾ നൽകുന്ന വലിയൊരു ശാപമായി മാറുകയാണ്.
ഒരു കുട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ രുചിയും മണവും അറിഞ്ഞ്, അത് ചവച്ചരച്ച് കഴിക്കേണ്ടത് ദഹനപ്രക്രിയയ്ക്ക് ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമാണ്. നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തിന്റെ ഘടന മനസ്സിലാക്കി ഉമിനീരും ദഹനരസങ്ങളും കൃത്യമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ തലച്ചോർ നിർദ്ദേശം നൽകുന്നത് ഈ ആസ്വാദനത്തിലൂടെയാണ്. എന്നാൽ കുഞ്ഞിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മൊബൈൽ സ്ക്രീനിലെ കാഴ്ചകളിൽ മാത്രമായിരിക്കുമ്പോൾ, താൻ കഴിക്കുന്നത് എന്താണെന്നോ അതിന്റെ രുചി എന്താണെന്നോ ആ കുഞ്ഞു മനസ്സ് അറിയുന്നില്ല. വിശപ്പിന്റെ വികാരം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വെറുതെ വിഴുങ്ങുക മാത്രമാണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്. ഇത് പതുക്കെപ്പതുക്കെ കുട്ടികളിൽ കഠിനമായ ദഹനക്കേടിലേക്കും, മലബന്ധത്തിലേക്കും, പോഷകാഹാരക്കുറവിലേക്കും നയിക്കുന്നു. അതിലും ഭയാനകമായ കാര്യം, വയറ് നിറഞ്ഞെന്ന സന്ദേശം തലച്ചോറിലെത്താത്തതു കൊണ്ട് ഭാവിയിൽ കുട്ടികളിൽ അമിതവണ്ണത്തിനുള്ള (Childhood Obesity) സാധ്യത ഇത് ഇരട്ടിയാക്കുന്നു എന്നതാണ്.
ശാരീരികമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കപ്പുറം കുട്ടികളുടെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തെയാണ് ഈ ശീലം തകിടം മറിക്കുന്നത്. ചോറൂണ വേളകൾ എന്നത് പണ്ടൊക്കെ അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളുടെയും കുശലാന്വേഷണങ്ങളുടെയും സമയമായിരുന്നു. അമ്മ പറയുന്ന കാക്കയുടെയും പൂച്ചയുടെയും കഥകൾ കേട്ട്, അമ്മയുടെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന ഭാവങ്ങൾ കണ്ട്, കൺകുളിർക്കെ നോക്കിയിരുന്നാണ് പണ്ടത്തെ കുട്ടികൾ വളർന്നത്. ഇന്ന് ആ സ്ഥാനത്ത് ഒരു ജീവനില്ലാത്ത മൊബൈൽ സ്ക്രീൻ വരുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള വൈകാരികമായ ആത്മബന്ധമാണ് അവിടെ മുറിഞ്ഞുപോകുന്നത്. ഈ അമിതമായ സ്ക്രീൻ ഉപയോഗം കുട്ടികളുടെ സംസാരശേഷി വൈകുന്നതിനും (Speech Delay), മറ്റുള്ളവരോട് ഇടപഴകാൻ മടിക്കുന്ന സ്വഭാവത്തിലേക്കും അവരെ എത്തിക്കുന്നു. പിന്നീട് ഫോൺ നൽകാത്ത സമയങ്ങളിൽ അവർ കഠിനമായ ദേഷ്യവും അക്രമസ്വഭാവവും കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പല മാതാപിതാക്കളും തങ്ങൾക്ക് പറ്റിയ അബദ്ധം ഓർത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നത്.
പ്രിയപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളെ, തുടക്കത്തിൽ അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നാലും ഈ ശീലം മാറ്റിയെടുക്കാൻ നമ്മൾ ഇന്ന് തന്നെ മുൻകൈ എടുക്കണം. കുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ വീട്ടിലെ ടിവിയും മൊബൈൽ ഫോണും പൂർണ്ണമായും അണച്ചുവെക്കുക. പാത്രം നിറയെ ചോറ് വേഗത്തിൽ തീർക്കുക എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് കഴിക്കുന്ന കുറച്ചു ഭക്ഷണം അവർ ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിലാണ് കാര്യം. കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുക, അവരോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, ഭക്ഷണത്തിലെ വിഭവങ്ങളുടെ നിറങ്ങളെയും രുചികളെയും കുറിച്ച് അവരോട് ലളിതമായി സംസാരിക്കുക. പരസ്യങ്ങളുടെയും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെയും മാസ്മരികതയിൽ നമ്മുടെ മക്കളുടെ സുന്ദരമായ കുട്ടിക്കാലവും ആരോഗ്യവും നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ നമുക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളാകാം.
